Één van de oudste beeldjes ter wereld

Voilà. Zo ziet het eruit. Gipsen beelden met vanbinnen twijgen en stro, met dramatische ogen in zwart teer (bitumen). 8000 jaar oud. De AinGhazal beelden dateren van voor de mens kon pottenbakken.

Wie het dichter bij huis wil zoeken: er staat er eentje in het Louvre. In het Louvre Abu Dhabi staat er ook eentje, maar met twee hoofden.

Dit beeld staat in het Archeologisch Museum bij de citadel. Dat was een verrassing, want ik dacht dat ze samen met de Dode Zee rollen verhuisd waren naar het nieuwe Jordan Museum, geopend in 2014. Daar moet ik zeker nog geraken voor ik terugvlieg.

Wie waren de Nabateeërs, de makers van deze beelden? Ik zal hen straks nog tegenkomen , want zij zijn ook de bouwers van Petra, hun hoofdstad. Het Nabateïsche koninkrijk werd in het jaar 106 overgenomen door de Romeinse keizer Trajanus.

Straks meer, we zijn net in Petra gearriveerd.

Kerst in Amman

Buiten drukte en auto’s is er in Amman ook wel echt wat te zien: het Romeins theater en de citadel met bijbehorend museum zijn een must. Het automuseum en het Jordan Museum doe ik misschien wel op de weg terug naar huis, op dinsdag zijn de musea hier gesloten.

Gebouwd in de tweede eeuw, plaats voor 6.000 toeschouwers, en nu een speeltuin voor de plaatselijke jeugd. En vandaag ook voor mij.

Voor het theater ligt een gigantisch plein, met in de vier hoeken boompjes met zitplaatsen errond. Het is er een gezellige drukte met toeristen die af- en aanlopen, moeders die hier even bijkletsen terwijl hun kroost zich uitleeft. Je ziet er verkopers van koffie, thee en water, shisha’s, speelgoed en prullaria.

Op één van de bankjes zat een bont gezelschap thee te drinken die bijzonder lekker rook. Voor ik had uitgevist waar ze die thee gekocht hadden, was er al iemand vertrokken om voor mij een bekertje te halen. Niet gaan zitten en een praatje slaan was nu natuurlijk geen optie meer.

Een lekker theetje dus, op een bankje op een plein in Amman, Jordanië. In de zon. Met drie jonge vrouwen met een hoofddoek zoals ik die uit Brussel wel ken, maar ook met twee vrouwen van wie het gelaat volledig bedekt was. Het soort sluier dat in België niet mag. Het soort sluier dat allerlei vragen oproept, emoties en heftige (voor)oordelen, ook.

Toeval was dat natuurlijk niet. Ik had ze van ver al gespot, en eerlijk gezegd verbaasde het me hoe benaderbaar ze waren. Communicatieproblemen werden opgelost door de drie nichtjes en de jonge kroost. Één van de dames had zes kinderen, en de oudste zonen spraken voldoende Engels om het gesprek op gang te krijgen. Ik leerde de kleinsten wat Engelse woordjes, en werd er weer aan herinnerd hoe druk kinderen kunnen zijn. Een kleuterjuf is er aan mij niet verloren gegaan, zoveel is zeker.

Na de thee vroeg ik de drie jongedames mee naar het Romeins theater. Fun! Selfie time! Met brilletjes en sterretjes en hartjes en al! Met een Romeins bouwwerk als decor! Helemaal tot boven klefferen, graffiti op een deur zetten, meer foto’s maken, Facebook en Instagram uitwisselen, coole gasten spotten en tot de conclusie komen dat ze er te goed uitzien om hetero te zijn, hun liedjes filmen, en ook in de rapte een museum bezoeken. En als ze thuis vragen wat je gedaan hebt, dan ben je naar het museum geweest.

Opeens stormde de hele bende naar beneden. Bleek dat een tante beneden teken had gegeven dat het genoeg geweest was.

Toen ik vroeg of er iemand nog mee naar de citadel wilde, bleek dat het etenstijd was. Vandaar de grote haast natuurlijk. Shwarma? Zeker wel. Beste shwarma ever. Alles smaakt beter met kerst in de zon. Zelfs Pepsi uit een plastic bekertje.

Google Translate leerde mij dat er van bijdragen voor het eten geen sprake kon zijn. En dat de gezichtssluier een persoonlijke keuze is. Dat agnost of atheïst zijn prima is. Religie is opium voor het volk, maar vandaag denk daar even niet aan. Zij laten mij zijn, ik laat hen zijn. Maar van Roaa kreeg ik nog deze selfies cadeau. Even de sluier van de tante geleend. Ik mag Roaa wel.

Bonus: pics van de citadel en van eten in Amman. Peace to all.

Jordanië 2018-2019

Tweeduizendachttien was een goed jaar. Is dit weer een jaarlijkse nieuwjaarsbrief? Misschien. Ik denk dat de meesten onder ons op het einde van een jaar de balans opmaken, snel of heel bewust. Om dan een nieuwe start te nemen, al dan niet met goede voornemens. Ikzelf heb er maar één: precies zo verder doen als afgelopen jaar, maar wel proberen om bij dezelfde werkgever te blijven. Ik zit goed, nu. En wat goed is, moet je bijhouden, toch? 

Ik vertoef in het Midden-Oosten. Mijn gezelschap is internationaal: de Jordaanse chauffeur, en een Indische, Amerikaanse en Japanse toerist (uit Kobe, Stefanie!). We zijn op weg naar een paar Romeinse sites rond Amman. Een druk programma, maar we zijn niet anders gewend. 

Amman katapulteert me terug naar Caïro, 1993. Ik was toen een jonkie van net geen 20 jaar oud. 6 weken op reis door Egypte, zo goedkoop mogelijk. Wie met weinig geld reist, heeft een andere blik. Heeft die ervaring mij zo gevormd dat ik nu, 25 jaar later, nog steeds min of meer op dezelfde manier reis? Ok, een duur daguitstapje met een gedeelde taxi kan er nu wel al eens van af, maar de essentie blijft hetzelfde. Geen luxueuze bubbel, maar eenvoud. Belangrijk: praatjes slaan. Noem het een illusie, ik denk graag dat ik daarmee door de bubbel breek. 

Amman, dat is precies één grote autosnelweg. Wie al over Brussel klaagt, mag hier eens komen kijken (en ruiken). Zonder taxi geraak je niet door de stad, die op 8 heuvels is gebouwd. Uber is misschien niet legaal, de prijzen zijn laag en de app is uitstekend. Bonus: de praatjes zijn authentieker, want iedereen ubert in bijberoep. Tip: een plaatselijke simkaart met voldoende data en belkrediet kost 16 JD en koop je bij Zain op de luchthaven. 

Duurzaamheid geldt hier enkel voor meubels. Net zoals dat vroeger in België gedaan werd, zijn kasten vanbinnen met krantenpapier beplakt. Hoewel ik een Ikea gespot heb, is alles hier meestal oud. En vuil. Voor wie in de bubbel reist, moeten de toiletten op de site in Jerash een nachtmerrie zijn. Wie smetvrees heeft, blijft beter thuis. 

Ecologie is hier de laatste zorg. Overal enkele beglazing, airco in de zomer, terrasverwarmers in de winter. Stinkende, oude auto’s, ook al hebben we hier net een Tesla gespot. Een witte. Mijn avondeten gisteren was niet bepaald plasticvrij. verse sapjes komen in plastic bekertje, met deksel en rietje. Plastic bestek bij de falafel en de foul, natuurlijk. En een gedekte tafel bij Hashem is er eentje met een nieuw laagje ultradunne plasticfolie.

Wie schoonheid zoekt, moet het in het dagdagelijkse proberen vinden. De soeks, steegjes, winkeltjes. De beste verkopers werken hier. Een plezier om vanaf een veilige afstand te kijken hoe ze er in slagen om toeristen die alles al hebben toch nog dat leuke olielampje te verkopen.

Ondertussen is het halféén en hebben we al twee historische sites achter de kiezen. Een foto met Romeinse karrensporen in Jarash en het kasteel van Adjlun, nog gebouwd tegen de invasie van de kruisvaarders.

De zuilen bewegen als je er tegen duwt, zoals dit truukje met een lepeltje toont. Schijnt dat de Romeinen lood in de zuil goten om de stukken bijeen te houden. Daar heb ik niks over kunnen terugvinden, wel over de ondergang van het Romeinse rijk door loodvergiftiging. Interessante hypothese, maar ze zou niet kloppen.

Ook prima om je afstuderen te vieren, zo’n Romeinse site. In Jordanië is 98% van de bevolking geletterd, het onderwijs deed er het afgelopen decennium een flinke inhaalbeweging. Deze juffrouw stond er met twee vriendinnen en een fotograaf met een degelijk toestel, ze liet zich de aandacht welgevallen.

Opmerkelijk: homoseksualiteit is hier legaal en mag vanaf je 16de. Is er een verband met de scholingsgraad? Ik ben geneigd te denken van wel.

Dit is het kasteel van Ajlun.

Dit is Umm Quais met zijn prachtig zicht op de Golan-vlakte. De akoestiek in het theater is van topkwaliteit. Je kan op normale toon spreken, de hele zaal hoort je. Slimme jongens, die Romeinen. Voor ze gek werden van het lood toch.

Ik sluit af met enkele foto’s van fashion uit de soeks.

Tip voor wie rustig bij een theetje over WiFi wil bloggen in Amman: neem een Uber naar Rainbow Street. Massa’s upmarket eettenten hier.