Tijdgebrek

 

bob-eckstein-i-ve-had-a-lot-of-free-time-this-year-new-yorker-cartoon

Op zondag 6 januari terug thuis, maandag alweer voor de klas: vier avonden, drie ochtenden en een namiddag, op vier verschillende lesplaatsen. Het is niet meer dan normaal dat ik geen letter meer online krijg; Jordanië lijkt ver, ver weg. Bovendien is het nu evaluatieperiode. Aan al mijn cursisten: heel veel succes!

In de agenda gezet: op 30 januari het hoofdstuk Dode Zee en Wadi Rum afwerken.

Voor de geïnteresseerden: een week is voldoende om Jordanië te zien, zeker als je ter plaatse een auto huurt (je mist dan wel een deel van de fun). Je kan voor geen geld vanuit Brussel-Zaventem naar Amman met Ryanair. Ik blijf een fan van Ryanair. Zonder Ryanair kwam ik amper verder dan Amsterdam (Flixbus), London (Eurostar) en Parijs (Izy, niet-gegarandeerde zitplaats). Ryanair is betaalbaar voor wie enkel tijdens het hoogseizoen op reis kan. Ja, ik weet dat het not done is om het te zeggen, laat staan te schrijven, maar: ik geraak er mee van A naar B, en ik ben niet geruïneerd achteraf. Tot nu toe heb ik nog maar één keer een probleem gehad met een vlucht, en dat was omdat Aviapartner staakte. Ik heb ondanks de goedgekeurde claim helaas geen centen op mijn rekening zien verschijnen. Verder geen klachten.

Er zal wel een reden voor zijn, zeker, dat Ryanair niet uit de top 3 van populairste vliegtuigmaatschappijen weg te slaan is?

Robbin’ the liquerstore

Met vakantie in een moslimland, en hoe zit dat en met mijn glaasje wijn? Wel, ik kan alle drinkers geruststellen: alles is hier verkrijgbaar. Zoals in alle goeie religies is ook hier hypocrisie een deugd.

Aqaba is voor Jordaniërs wat Luxemburg is voor ons: er is geen bal te beleven, maar alcohol is er goedkoop (tax free zone). Op elke straathoek vind je hier een slijterij, en die zijn er echt niet alleen voor de buitenlanders. In de toeristenrestaurants kan je wel een glas of een fles wijn bestellen, maar dat kost je al gauw een arm een een been. Dankzij de liquor stores kan je je hier voor 5JD een oog uitdrinken.

Discrete heupflesjes zijn populair. Erg handig voor wie ’s avonds bij een theetje een beetje westers wil socializen. Een halve liter Amstel pils kost hier 1,35JD. Je krijgt er een zwart plastic zakje bij, zodat je niet aanstootgevend hoeft te wezen met je pintje op een bankje in de zon. Zoals gezegd, hier in Aqaba is buiten zon, zee en wat leuke travelers geen f*ck te beleven, dus je hangt wat rond in de zon en je geeft je ogen flink de kost. Bedankt Jimmy Corfu voor al deze leuke weetjes.

Terug naar onze B’dul uit Petra. Deze Bedoeïenenjongens zitten bijna allemaal in de toeristenbusiness, en om de stress een beetje te bekampen gaan er dagelijks wel een stuk of wat glaasjes door. Geregeld wordt er naar Aqaba gereden om een voorraad Petra bier, arak (raki) en ander spul in te slaan. Inkopen doen, tentje opslaan op het strand, feestje bouwen met de vrienden en -met wat geluk- wat meisjes uit den vreemde. Veel geluk aan alle diva’s en deernes die deze boys hopen te domesticeren.

Aan alle vrienden en vriendinnen, piraten, prinsesjes en wild cards: een fijn en gezond 2019 toegewenst!

https://g.co/kgs/MVjjTu

Taxi uit, jeep in, off to Wadi Rum.

Aqaba

Zakaia Home, een fijne pleisterplaats voor fijne mensen. Op amper een uur van Petra heb je zon-garantie. Uit de wind is het hier makkelijk 23 graden, terwijl ik het gisteren nog met 15 moest stellen.

Dit is het enige hostel in de stad. Er is geen luxe, maar de bedden zijn prima en de ontvangst is bijzonder hartelijk. Het publiek is gemixt, er wordt hier niet gediscrimineerd op leeftijd, kleur of geslacht. Je komen hier mensen tegen die bijvoorbeeld weten hoe oud Burckhardt is geworden en waar hij begraven is.

Kreeg net telefoon: ik word verwacht op South Beach. Toedeloe!

Petra

Op zoek naar de bron van de Niger, stootte Johann Ludwig Burckhardt in 1813 op Abu Simbel. Een jaar eerder had hij Petra ontdekt.

Dat ging niet zonder slag of stoot. Waarschijnlijk uit verveling heeft de man na zijn studies Arabistiek in Cambridge het Verenigd Koninkrijk achter zich gelaten om naar Aleppo te verhuizen. Hij bekeerde zich tot de islam en liet zich voortaan Sheikh IbrahimBin Abdullah noemen.

Ibrahim vond het maar wat leuk om zich te vermommen als bedoeïen en op avontuur te trekken. Nu, wie in een zeer rijke familie geboren wordt, kan zich sowieso al iets meer permitteren. Op zijn exploten had hij gehoord over schitterende ruïnes in de bergen van Wadi Musa, vol oude verborgen schatten. Om er toch maar bij te raken, deed hij zich voor als een pelgrim die het graf van Haroun bezocht aan de andere kant van het gebied, de rest is geschiedenis. Lees het volledige verhaal gerust eens na op de site van Cambridge.

https://www.cam.ac.uk/research/news/the-man-who-discovered-a-‘lost’-wonder-of-the-world

Ja, natuurlijk waren dat magische tijden. Voor sommigen toch. Tegenwoordig zou het niet meer mogelijk zijn. Othman, mijn host, herkende de Afrikaanse speelgoedverkoper uit Amman op de foto. Hij komt uit Soedan? Dat klopt. En hij werkt in hotel zus-en-zo? Dat klopt ook. En hij gaat vaak naar Egypte. “Ik ken dat hotel”, zei Othman. “Het is een heel duur hotel, maar hij wordt er slecht behandeld. Wat wil je, hij is een arme man die zonder iets naar hier is gekomen.” De droom van een beter leven is voor iedereen verschillend.

De bevolking in Jordanië bestaat voor meer dan de helft uit vluchtelingen, voornamelijk uit Palestina (wegens de zesdaagse oorlog in 1967) en recentelijk ook uit Syrië. Straf om in dit interview te lezen hoe de regering met de campagne “Jordan First” probeerde de verschillende bevolkingsgroepen hier te doen samenleven. Wat een contrast met hoe er in Europa over migratie gesproken wordt. Walter Zinzen zegt daar bij MO magazine allerlei rake dingen over.

Mijn – geprivilegieerde – situatie maakt dat ik af en toe het land uit kan, op zoek naar wat schoonheid. Dat kan dicht bij huis, als er weinig geld is. Of thuis. Een boek lezen kost niets. Maar nu ben ik dus in Jordanië, waar niets gratis is.

Is 60JD veel geld voor 3 dagen Petra? Ja. Wie slim is, koopt thuis een Jordan Pass. Geen idee of je daarmee ook 3 dagen na elkaar binnen mag.

Het mooiste van Petra, van Al Khazneh, is de weg er naartoe. Boek een 4-wheel-drive en laat je afzetten aan de weg naar Al Deir (Entry “The Monastery”).

Het loont de moeite om dat beetje extra te betalen om niet helemaal van het bezoekerscentrum naar boven te moeten klimmen en terug. Zelfs piepjonge, fitte mensen zagen er toch maar vermoeid uit op dat pad. Doe jezelf een plezier en neem de makkelijke weg naar boven om dan de steile trappen af te dalen, Petra te bezoeken en af te sluiten met een royaal buffet in het Mövenpick tegenover het bezoekerscentrum.

Dit is het zicht als je van het bezoekerscentrum komt. Je volgt met honderden andere bezoekers het aangelegde pad tussen de prachtige rotsformaties. Opgepast voor het voorbijrazende verkeer.

Wanneer je via de ingang “Monastery” gaat, start je met een schitterende klim door een grillig landschap, waar je met een beetje geluk geen andere mensen tegenkomt, een verkoopster niet te na gesproken. Het traject bestaat afwisselend uit trappen en veilige en minder veilige paden. Als je hier alleen bent, is de stilte indrukwekkend. De wind en hier en daar een vogel is alles wat je hoort. Prima voor de contemplatieve mens. Ik laat de foto’s voor zich spreken.

Al Deir trekt opmerkelijk minder bezoekers. Nochtans kan je hier rustig op een bankje genieten van het uitzicht dat niet moet onderdoen voor Al Khazneh.

De sjaal kocht ik onderweg hier naartoe voor 5JD, ik ben er blij mee.

Petra is bevolkt met klonen van Jack Sparrow, maar dan op een ezeltje, een kameel of in een 4×4. Ze zijn volstrekt ongevaarlijk en hebben fijne humor, deze Pirates of the Desert.

Deze jongens zijn de zonen en kleinzonen van de Bedoeïenen, de oorspronkelijke bewoners van Petra. In de jaren ’80 is de regering begonnen met de Bedoeïenen huizen aan te bieden. De helft ongeveer koos voor een vaste plek met elektriciteit en warm water in Wadi Musa en op andere plaatsen. Een deel woont nog in Petra zelf. De meeste Bedoeïenen werken in de toeristische industrie in Petra, dat was part of the deal.

Toch even een paar foto’s van hoe het 100 jaar geleden was. De stof wordt nog steeds gebruikt voor tenten in Wadi Rum en als decoratie in toeristische logies. Rood, zwart en wit, erg aangenaam.

Een keuken in Petra

Live

Vijf dagen zonder chocolade, dat doet wat met een mens. De taille neemt af, en de goesting neemt alleen maar toe. Helaas, hier in Jordanië vind je geen éclairs of Brusselse wafels met slagroom, croissants met banketbakkersroomfantasieën, zelfs geen praline.

Gelukkig is Nutella wereldwijd verkrijgbaar en staat het ook in de keuken van Othman. Dit is Othman met zijn kat Nunu. De kat is alvast fan van mij.

Pannenkoeken met Nutella was het plan, maar na drie mislukte pogingen in twee verschillende pannen, heb ik maar beslist om een omelet met paprika te maken. Het is uiteindelijk eerder een soort roerei geworden.

Ik hou het bij Nescafé oploskoffie, want ik lust helemaal geen eieren. Hopelijk Othman wel 🙂

Update: veel gepruts in de keuken voor niks. Op naar Petra! (maar eerst langs de bakker)

Één van de oudste beeldjes ter wereld

Voilà. Zo ziet het eruit. Gipsen beelden met vanbinnen twijgen en stro, met dramatische ogen in zwart teer (bitumen). 8000 jaar oud. De AinGhazal beelden dateren van voor de mens kon pottenbakken.

Wie het dichter bij huis wil zoeken: er staat er eentje in het Louvre. In het Louvre Abu Dhabi staat er ook eentje, maar met twee hoofden.

Dit beeld staat in het Archeologisch Museum bij de citadel. Dat was een verrassing, want ik dacht dat ze samen met de Dode Zee rollen verhuisd waren naar het nieuwe Jordan Museum, geopend in 2014. Daar moet ik zeker nog geraken voor ik terugvlieg.

Wie waren de Nabateeërs, de makers van deze beelden? Ik zal hen straks nog tegenkomen , want zij zijn ook de bouwers van Petra, hun hoofdstad. Het Nabateïsche koninkrijk werd in het jaar 106 overgenomen door de Romeinse keizer Trajanus.

Straks meer, we zijn net in Petra gearriveerd.

Kerst in Amman

Buiten drukte en auto’s is er in Amman ook wel echt wat te zien: het Romeins theater en de citadel met bijbehorend museum zijn een must. Het automuseum en het Jordan Museum doe ik misschien wel op de weg terug naar huis, op dinsdag zijn de musea hier gesloten.

Gebouwd in de tweede eeuw, plaats voor 6.000 toeschouwers, en nu een speeltuin voor de plaatselijke jeugd. En vandaag ook voor mij.

Voor het theater ligt een gigantisch plein, met in de vier hoeken boompjes met zitplaatsen errond. Het is er een gezellige drukte met toeristen die af- en aanlopen, moeders die hier even bijkletsen terwijl hun kroost zich uitleeft. Je ziet er verkopers van koffie, thee en water, shisha’s, speelgoed en prullaria.

Op één van de bankjes zat een bont gezelschap thee te drinken die bijzonder lekker rook. Voor ik had uitgevist waar ze die thee gekocht hadden, was er al iemand vertrokken om voor mij een bekertje te halen. Niet gaan zitten en een praatje slaan was nu natuurlijk geen optie meer.

Een lekker theetje dus, op een bankje op een plein in Amman, Jordanië. In de zon. Met drie jonge vrouwen met een hoofddoek zoals ik die uit Brussel wel ken, maar ook met twee vrouwen van wie het gelaat volledig bedekt was. Het soort sluier dat in België niet mag. Het soort sluier dat allerlei vragen oproept, emoties en heftige (voor)oordelen, ook.

Toeval was dat natuurlijk niet. Ik had ze van ver al gespot, en eerlijk gezegd verbaasde het me hoe benaderbaar ze waren. Communicatieproblemen werden opgelost door de drie nichtjes en de jonge kroost. Één van de dames had zes kinderen, en de oudste zonen spraken voldoende Engels om het gesprek op gang te krijgen. Ik leerde de kleinsten wat Engelse woordjes, en werd er weer aan herinnerd hoe druk kinderen kunnen zijn. Een kleuterjuf is er aan mij niet verloren gegaan, zoveel is zeker.

Na de thee vroeg ik de drie jongedames mee naar het Romeins theater. Fun! Selfie time! Met brilletjes en sterretjes en hartjes en al! Met een Romeins bouwwerk als decor! Helemaal tot boven klefferen, graffiti op een deur zetten, meer foto’s maken, Facebook en Instagram uitwisselen, coole gasten spotten en tot de conclusie komen dat ze er te goed uitzien om hetero te zijn, hun liedjes filmen, en ook in de rapte een museum bezoeken. En als ze thuis vragen wat je gedaan hebt, dan ben je naar het museum geweest.

Opeens stormde de hele bende naar beneden. Bleek dat een tante beneden teken had gegeven dat het genoeg geweest was.

Toen ik vroeg of er iemand nog mee naar de citadel wilde, bleek dat het etenstijd was. Vandaar de grote haast natuurlijk. Shwarma? Zeker wel. Beste shwarma ever. Alles smaakt beter met kerst in de zon. Zelfs Pepsi uit een plastic bekertje.

Google Translate leerde mij dat er van bijdragen voor het eten geen sprake kon zijn. En dat de gezichtssluier een persoonlijke keuze is. Dat agnost of atheïst zijn prima is. Religie is opium voor het volk, maar vandaag denk daar even niet aan. Zij laten mij zijn, ik laat hen zijn. Maar van Roaa kreeg ik nog deze selfies cadeau. Even de sluier van de tante geleend. Ik mag Roaa wel.

Bonus: pics van de citadel en van eten in Amman. Peace to all.